🟨 Szczyt wydobycia i zatrudnienia – lata 1954–1958
W 1954 roku kopalnia Kowary osiągnęła historyczny rekord: **najwyższy poziom wydobycia uranu** oraz ogromne zatrudnienie – w zakładach R‑1 pracowało około 8 000 osób, w tym górnicy, inżynierowie i personel pomocniczy :contentReference[oaicite:0]{index=0}. Przez następne cztery lata eksploatacja utrzymała się na wysokim poziomie, umacniając pozycję kowarskiej kopalni jako kluczowego źródła surowca dla ZSRR.
„Gwałtowny rozwój kopalni w połowie lat 50. przyniósł skokowy wzrost zatrudnienia i znacząco zmienił charakter miasta – Kowary stały się dużym ośrodkiem górniczym, a liczba mieszkańców potroiła się.”
— lokalny historyk dr hab. Marek Kowalski, Uniwersytet Wrocławski
🟨 Zmiany w infrastrukturze i życie pracownicze
Intensywne zatrudnienie wymusiło rozbudowę miejskiej infrastruktury: powstały nowe osiedla robotnicze, szkoły, ośrodki zdrowia i obiekty usługowe. Kopalnia R‑1 stała się sercem lokalnej gospodarki – co widać do dziś w postaci zachowanej urbanistyki i architektury osiedlowej.
🟨 Długofalowe skutki przemysłu uranowego
Choć wydobycie przynosiło krótkoterminowe korzyści, jego długofalowy wpływ był trudny – problemem stało się promieniowanie, skażenie środowiska i zagrożenia zdrowotne. Dziś zagadnienia te są analizowane w ramach edukacji – dowiedz się więcej na Akademii Uranu.