🟨 Epoka powojennej rekultywacji i naukowych badań
W 1974 roku zakończono techniczną likwidację kopalni – zasypano wyrobiska i uporządkowano teren w celu ograniczenia ryzyka promieniotwórczego. W kolejnych dekadach prowadzono gruntowne badania geologiczne, hydrogeologiczne i radiologiczne. Naukowcy z Polskiego Instytutu Geologicznego oraz Politechniki i Uniwersytetu Wrocławskiego dokumentowali strukturę skał, parametry wód i promieniotwórczość, przygotowując grunt pod przyszłą ochronę i edukację.
🟨 Badania geologiczne lat 70.–90. – odkrycie licznych punktów uranu
W latach 1970–1990 przeprowadzono emisometryczne i radiometryczne zdjęcia terenu Sudetów, które doprowadziły do zidentyfikowania 85–100 punktów mineralizacji uranowej w rejonie Kowar i okolic. Choć większość złóż miała niewielkie zasoby (do kilkuset ton, przy zawartości ~0,2 % U), pozwoliło to na zrozumienie skomplikowanej geologii regionu. Analizy potwierdziły występowanie uranu w łupkach i porfitach karkonoskich, co stanowiło cenną informację dla późniejszych prac rekultywacyjnych. Więcej o geologii obszaru dowiesz się na stronie Geologia Kopalni Kowary.
„Wyniki badań geologów i hydrogeologów w latach 80.–90. dostarczyły nieoczekiwanych danych o złożoności pokładów minerałów, co uczyniło z obszaru kowarskiej kopalni unikatowy obiekt badań naukowych.”
— dr hab. Anna Zielińska, Uniwersytet Wrocławski
🟨 Zarys adaptacji i ochrona dziedzictwa
Dzięki podejmowanym badaniom powstał model zagospodarowania terenu byłej kopalni. Hałdy zostały częściowo zrekultywowane, a sztolnie zabezpieczono. Powołano także dokumentację techniczną i historyczną, tworząc podstawę do późniejszego udostępnienia tego miejsca do zwiedzania.
Więcej o badaniach i eksploatacji złóż uranu znajdziesz w Akademii Uranu.