🟨 Nowy rozdział – fluoryt zamiast żelaza
W połowie XIX wieku, około 1850 roku, rozpoczęto w rejonie dzisiejszej kopalni uranu Kowary wydobycie fluorytu (CaF₂), minerału o dużym znaczeniu przemysłowym. Po wyczerpaniu wielu łatwo dostępnych złóż żelaza i arsenu, zainteresowanie górników i właścicieli kopalń przesunęło się na złoża fluorytu. Surowiec ten był niezwykle cenny w procesie topienia metali oraz produkcji szkła i emalii.
🟨 Kopalnia Kowary – ciągłość eksploatacji i rozwój infrastruktury
Dzięki obecności fluorytu, kopalnia Kowary mogła kontynuować swoją działalność, a prace górnicze znów nabrały intensywności. Budowano nowe sztolnie i komory eksploatacyjne, a istniejące już wyrobiska żelazne adaptowano do nowych celów. To wtedy powstały fragmenty infrastruktury, które do dziś są dostępne podczas zwiedzania sztolni Kowary.
„Eksploatacja fluorytu w Sudetach była ważnym etapem przejściowym między schyłkiem epoki metali żelaznych a okresem surowców strategicznych. Kowary stanowiły wówczas jeden z filarów tego przemysłu.”
— prof. Andrzej Konieczny, Surowce skalne i przemysłowe Dolnego Śląska, 2004
🟨 Znaczenie fluorytu dla przemysłu XIX wieku
Fluoryt z Kowar był wykorzystywany w całym regionie. Ze względu na swoje właściwości jako topnika, odgrywał kluczową rolę w procesach hutniczych i szklarskich. Dzięki temu kopalnia uranu Kowary przeszła metamorfozę z ośrodka wydobycia rud żelaza w ważny punkt dostaw nowoczesnego surowca mineralnego.
🟨 Dziedzictwo fluorytu w trasie turystycznej
Współczesna trasa turystyczna obejmuje fragmenty dawnych chodników i komór poeksploatacyjnych, w których wydobywano fluoryt. Zachowały się tam liczne ślady ręcznej pracy górników oraz charakterystyczne żyły minerału. Podczas wizyty w kopalni Kowary można zobaczyć miejsca, w których ponad 170 lat temu trwały prace górnicze.
Więcej na temat znaczenia fluorytu przeczytasz na stronie: Fluoryt [Wikipedia]